این ماده دربارهٔ کودکی است که در اثر کر شدن، توانایی حرف زدن را از دست میدهد یا نمیتواند آن را به دست آورد. متن دو حالت را جدا میکند: نخست کودکی که هنوز زمان سخن گفتنش نرسیده و در اثر کر شدن نمیتواند سخن بگوید؛ دوم کودکی که تازه زمان سخن گفتنش رسیده و در اثر کر شدن نمیتواند کلمات دیگر را یاد بگیرد و بر زبان بیاورد.
در هر دو حالت، ماده میگوید علاوه بر دیه شنوایی، برای از بین رفتن یا کم شدن گفتار هم «حسب مورد» دیه یا ارش ثابت میشود. یعنی پرداخت مربوط به شنوایی، جایگزین پرداخت مربوط به گفتار نمیشود و هر دو در کنار هم مطرحاند. تعبیر «حسب مورد» نشان میدهد که نوع و میزان آن بر اساس همان مورد تعیین میشود، اما خودِ متن این ماده مقدار یا شرایط دقیق آن را بیان نکرده است.
نکتهٔ مهم این است که این ماده در چند جا به موضوعهای دیگر ارجاع میدهد؛ هم به «دیه شنوایی»، هم به «دیه یا ارش زوال یا نقص گفتار» و هم به تشخیص «حسب مورد». متن حاضر محتوای آن مقررات و معیارهای تعیین مقدار را توضیح نمیدهد.