این ماده دربارهٔ جنایتی است که به عقل انسان آسیب میزند؛ یعنی کاری که باعث از بین رفتن کامل عقل (زوال عقل) یا کمتر شدن آن شود. حکم این ماده این است که حتی اگر این کار عمدی انجام شده باشد، مرتکب قصاص نمیشود.
بهجای قصاص، بر اساس همین متن، حسب مورد باید دیه یا ارش پرداخت شود. «دیه» مبلغ یا مقدار مشخصی است که در شرع برای صدمه تعیین شده و «ارش» مبلغی است که برای صدمهای که دیهٔ مشخص ندارد برآورد میشود. تعیین اینکه کدامیک از این دو مورد است، در خود این ماده مشخص نشده و متن فقط میگوید «حسب مورد».
نکتهٔ مهم این است که این ماده فقط حکم دیه یا ارش و عدم قصاص را بیان میکند و دربارهٔ شرایط، مقدار یا نحوهٔ محاسبهٔ آن توضیحی نمیدهد.