این ماده درباره موقعیتی است که برای برگشت یک منفعت ازدسترفته یا ناقصشده، مدتی به شکل معتبر تعیین شده است. اگر در همان مدت، عضوی که آن منفعت به آن وابسته است از بین برود، مرتکب اول فقط ضامن «ارش زوال موقت آن منفعت» است.
مثال خود متن، چشمی است که بینایی آن موقتاً از بین رفته و بعد از حدقه بیرون میآید. اگر از بین رفتن این عضو به سبب جنایت شخص دیگری باشد، مرتکب دوم ضامن دیه کامل آن عضو است. متن درباره مقدار ارش یا جزئیات بیشتر توضیحی نداده است.