این ماده درباره زمانی است که ضربه یا آسیب به گوش، فقط به خودِ گوش محدود نمیماند و به بخشهای دیگر سرایت میکند. بر اساس این متن، اگر آسیب گوش به حس شنوایی سرایت کند (یعنی شنوایی هم آسیب ببیند) یا به استخوان برسد و باعث شکستگی آن شود، هر کدام از این موارد دیه جداگانهای دارد.
به زبان ساده، این ماده میگوید دیهٔ خود آسیبِ گوش، جای خودش را دارد و اگر در کنار آن، شنوایی هم از بین برود یا استخوان هم بشکند، این پیامدها جداگانه در نظر گرفته میشوند و روی هم حساب نمیشوند که یک دیه باشد. متن ماده مقدار یا میزان این دیهها را مشخص نکرده و در این متن هم اشارهای به تبصره نشده است؛ فقط اصل جداگانه بودن دیهها بیان شده است.