این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ گوش تعیین میکند: اگر لالهٔ گوش سالم باشد و حس و حیات کامل داشته باشد، فرقی نمیکند که آن گوش بشنود یا نشنود، یا به شکلی معیوب باشد؛ در احکام این فصل همه یکسان شمرده میشوند.
به زبان ساده، ملاک برابری و یکسانبودن، وضعیت خودِ لالهٔ گوش و داشتن حس و حیات کامل در آن است، نه توانایی شنیدن. پس گوشی که نمیشنود اما لالهاش سالم و دارای حس و حیات کامل است، در حکم این فصل مانند گوش شنوا قرار میگیرد.
این متن فقط یک حکم کلی است و خودش مقدار یا جزئیات دیه را بیان نمیکند و به احکام «این فصل» ارجاع میدهد؛ محتوای آن احکام در همین متن نیامده است.