این ماده دربارهٔ دیهٔ مو است و میگوید تشخیص اینکه مو روییده یا نروییده، بر عهدهٔ کارشناس مورد اعتماد است. یعنی قضاوت در این باره به یک کارشناس مطمئن سپرده شده است.
سپس دو حالت را بیان میکند: حالت اول اینکه کارشناس نظر بدهد مو نمیروید و بر همین اساس دیه پرداخت شود، ولی بعداً ثابت شود نظر او نادرست بوده است؛ در این حالت آنچه بیش از ارش، یا یک سوم دیه، یا مهرالمثل (بسته به مورد) پرداخت شده، باید به کسی که دیه را پرداخت کرده برگردانده شود. حالت دوم اینکه کارشناس نظر بدهد مو میروید و بر همان اساس ارش یا یک سوم دیه یا مهرالمثل (بسته به مورد) پرداخت شود، ولی بعداً خلاف آن ثابت شود؛ در این حالت باید مابهالتفاوت آن پرداخت شود.
متن، ارش و مهرالمثل را تعریف نکرده و توضیح نداده که در هر مورد کدامیک از اینها (ارش، یک سوم دیه، مهرالمثل) کاربرد دارد و معیار انتخاب کدام است؛ فقط گفته «حسب مورد». همچنین مشخص نکرده که مرجع تشخیص «خلاف نظر کارشناس ثابت شدن» چه مرجعی است.