این ماده یک قاعدهٔ کلی دربارهٔ دیه میگوید: اگر آسیب به استخوان، تنها به استخوان محدود نماند و چیز دیگری هم به دنبال داشته باشد — مثل از کار افتادن بخشی از بدن (نقص عضو) یا یک صدمهٔ جداگانهٔ دیگر — برای هر کدام از این آسیبها دیهٔ مستقل در نظر گرفته میشود.
یعنی دیهٔ شکستگی استخوان باعث نمیشود که دیهٔ نقص عضو یا صدمهٔ دیگر از بین برود؛ هر یک جداگانه محاسبه میشود. این ماده فقط همین قاعده را بیان میکند و دربارهٔ مقدار یا میزان این دیهها حرفی نمیزند؛ مقدار آن در متن این ماده ذکر نشده است.