این ماده درباره زمانی است که کسی عمداً به دیگری آسیب میزند، ولی آن آسیب از نظر نوع خودش کشنده نیست و به شکلی هم نیست که به قطع عضو یا آسیب بزرگتر منجر شود؛ اما اتفاقاً سرایت میکند و وضعیت را بدتر میکند. در این حالت، برای همان جنایت عمدیِ کمتر، حق قصاص یا دیه وجود دارد و جدا از آن، برای جنایت بیشتر باید دیه هم پرداخت شود.
مثال خود متن: کسی عمداً انگشت دیگری را قطع میکند و این قطع اتفاقاً سرایت میکند و باعث فوت او یا قطع دستش میشود. در این صورت، علاوه بر حق قصاص یا دیه انگشت، حسب مورد دیه نفس (دیه مربوط به فوت) یا دیه دست نیز باید پرداخت شود.