این ماده یکی از مقررات عمومی «دیات» دربارهٔ زمانی است که «لوث» پیش آمده و امکان اثبات جنایت وجود دارد. لوث و قسامه در خود این ماده تعریف نشدهاند؛ لوث را میتوان حالتی دانست که قرائن و نشانهها ظن به وقوع جنایت توسط شخص خاصی را به وجود میآورد و قسامه همان روش ویژهٔ سوگند است. این ماده تعریف دقیق آنها را مشخص نکرده و صرفاً میگوید طبق مقررات قسامه عمل میشود.
حکم این ماده مربوط به حالت «علم اجمالی» است؛ یعنی وقتی میدانیم جنایت رخ داده، ولی شخص مجرم در میان چند نفر است و دقیقاً معلوم نیست کدامیک مرتکب شده است. در این حالت، اگر بتوان یک شخص معین را از میان آن اطراف و افراد مورد علم اجمالی مشخص کرد، در مورد همان شخص معین و با قسامه، بر اساس مقررات قسامه اقدام میشود.
این ماده خودش جزئیات و شرایط اثبات، تعداد سوگندها یا آثار آن را بیان نکرده و در این موارد به «مقررات قسامه» ارجاع داده است؛ محتوای آن مقررات از متن همین ماده به دست نمیآید.