این ماده دربارهٔ حالتی است که میدانیم یک جنایت (مثل قتل یا ضرب و جرح) رخ داده و مرتکب، یک نفر از میان دو یا چند نفر مشخص است، اما دقیقاً نمیدانیم کدامیک بودهاند. در این حالت متن دو مسیر را مطرح میکند: اگر برای برخی از این افراد «لوث» وجود داشته باشد، بر اساس مواد مربوط به قسامه در همین باب عمل میشود. لوث یک اصطلاح حقوقی است که در همین متن به کار رفته و ماده فقط میگوید وجود یا نبود آن، مسیر رسیدگی را تعیین میکند.
اگر لوث وجود نداشته باشد، صاحب حق (کسی که حق مطالبه دارد) میتواند از متهمان بخواهد سوگند یاد کنند. اگر همهٔ متهمان سوگند یاد کنند، در مورد قتل، دیه از بیتالمال پرداخت میشود و در موارد غیر قتل، دیه بهطور مساوی از خود متهمان گرفته میشود.
تبصرهٔ این ماده حالت خاصی را توضیح میدهد: اگر منشأ این علم اجمالی (یعنی اینکه یک نفر از میان چند نفر مرتکب شده) خودِ اقرار متهمان باشد، در این صورت اولیای دم یا مجنیٌ علیه (کسی که جنایت بر او وارد شده) میتوانند برای گرفتن دیه به هر یک از متهمان مراجعه کنند. متن میگوید در این حالت تفاوتی بین جنایت عمدی و غیرعمدی، و بین قتل و غیر قتل وجود ندارد.