این ماده میگوید برای اثبات دیه، فقط راه قسامه وجود ندارد؛ بلکه همان راههایی که برای اثبات بدهی و مسئولیت مالی (ضمان مالی) استفاده میشود، برای اثبات دیه هم به کار میرود.
به زبان سادهتر: اگر کسی مدعی باشد که دیگری باید دیه بپردازد، میتواند مانند یک طلب مالی معمولی، ادلهاش را ارائه کند و ضمناً راه «قسامه» هم در اختیار اوست. خودِ این ماده توضیح نمیدهد که آن ادله اثبات دیون دقیقاً چه چیزهایی هستند و قسامه را هم تعریف نکرده است؛ فقط میگوید این دو مسیر در کنار هم وجود دارند.