این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی بینایی چشم دیگری را از بین میبرد، ولی به خودِ حدقهٔ (کاسهٔ) چشم آن شخص آسیبی نمیزند. در چنین حالتی، مجازات او این است که فقط بینایی چشم خودش قصاص شود؛ یعنی همان کاری که کرده، به شکلی محدود و فقط نسبت به بینایی، بر او انجام شود.
اما اگر قصاص کردن بینایی چشم مرتکب، بدون آسیب رساندن به حدقهٔ چشم او ممکن نباشد، این قصاص انجام نمیشود و به جای آن دیه (جبران مالی) گرفته میشود. در این حالت مرتکب هم باید دیه بپردازد و هم به تعزیری که در قانون مقرر شده محکوم میشود؛ خودِ این ماده مقدار دیه یا نوع و میزان تعزیر را مشخص نکرده و آن را به قانون ارجاع داده است.