این ماده درباره کسی است که حق قصاص دارد و میان اولیای دم، فرد صغیر یا مجنون وجود دارد. اگر خود مجنیٌ علیه یا همه یا بعضی از اولیای دم صغیر یا مجنون باشند، ولی آنان با در نظر گرفتن مصلحت او میتواند حق قصاص را اعمال کند، مصالحه کند، بگذرد، یا تا زمان بلوغ/بههوش آمدن (افاقه) صبر کند.
اگر بعضی از اولیای دم کبیر و عاقل باشند و بخواهند قصاص کنند، میتوانند مرتکب را قصاص کنند؛ اما اگر ولی صغیر یا مجنون بخواهد سهم دیه او از آنان پرداخت یا تأمین شود، باید مطابق خواست او عمل کنند.
این حکم همچنین در جایی اجرا میشود که حق قصاص به دلیل مرگ مجنیٌ علیه یا ولی دم به ورثه آنان منتقل شود. همین حکم برای جنایاتی که پیش از لازمالاجرا شدن این قانون رخ دادهاند نیز جاری است.