این ماده دربارهٔ جنایت عمدی بر جنین است. بر اساس این متن، چنین کاری — حتی اگر بعد از دمیده شدن روح در جنین انجام شده باشد — قصاص ندارد. در این حالت، مرتکب علاوه بر اینکه باید دیه بپردازد، به مجازات تعزیری که در کتاب پنجم «تعزیرات» مقرر شده محکوم میشود. متن ماده در اینجا فقط به کتاب پنجم «تعزیرات» ارجاع داده و محتوای آن را بیان نکرده است.
تبصرهٔ این ماده یک حالت استثنا را بیان میکند: اگر جنین زنده به دنیا بیاید و قابلیت ادامهٔ حیات داشته باشد، و جنایتی که قبل از تولد بر او وارد شده باعث نقص یا مرگ او پس از تولد شود، یا نقص او بعد از تولد هم باقی بماند، در این صورت قصاص ثابت است.
به زبان ساده، اصل بر این است که جنایت بر جنین قصاص ندارد و به دیه و مجازات تعزیری منتهی میشود، مگر در وضعیتی که تبصره گفته است.