بر اساس این ماده، محاربه یعنی کسی سلاح بکشد تا جان، مال یا ناموس مردم را هدف بگیرد یا مردم را بترساند، به شکلی که در محیط ناامنی ایجاد شود.
همچنین این ماده دو حالت را از محاربه خارج کرده است: اول، وقتی کسی با انگیزه شخصی به سوی یک یا چند شخص خاص سلاح بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد. دوم، وقتی کسی به روی مردم سلاح بکشد، ولی به دلیل ناتوانی موجب سلب امنیت نشود.