این ماده دربارهٔ کسی است که مال را از حرز (محل نگهداری و حفاظت مال) بیرون میآورد، اما خودش مستقیماً این کار را انجام نمیدهد؛ مثلاً آن را توسط مجنون، طفل غیر ممیز، حیوان یا هر وسیلهٔ بیارادهای از حرز خارج میکند. در این حالت، همین شخص که این وسایل را به کار گرفته، «مباشر» یعنی انجامدهندهٔ اصلی محسوب میشود.
اگر مباشر (انجامدهندهٔ مستقیم) طفل ممیز باشد، حکم عوض میشود؛ در این صورت رفتار «آمر» یعنی کسی که دستور داده، حسب مورد مشمول یکی از سرقتهای تعزیری است. متن دربارهٔ تعریف دقیق «وسیلهٔ بیاراده» یا جزئیات بیشتر توضیحی نداده است.