این ماده میگوید وقتی مجازاتی از نوع «حدود شرعی» باشد، دادگاه اختیار ندارد شکل، نوع یا مقدار آن را عوض کند، آن را کم کند، به مجازات دیگری تبدیل کند یا کلاً از بین ببرد. به بیان ساده، دست قاضی در مورد این نوع مجازاتها بسته است و او باید همان چیزی را اعمال کند که در قانون مقرر شده است.
تنها راهی که این ماده برای سقوط، کم شدن یا تبدیل این مجازاتها باز میگذارد دو چیز است: «توبه» و «عفو»، آن هم با همان شرایط و شکلی که در همین قانون آمده است. در واقع هر تغییر یا بخششی در این مجازاتها فقط از این دو مسیر ممکن است، نه با تشخیص و صلاحدید دادگاه.