این ماده درباره جرائمی است که در شرع برای آنها حد تعیین شده (مانند برخی گناهان که مجازاتشان در شرع مشخص است). بر اساس این متن، در چنین جرائمی فرد تنها وقتی مسئول شناخته میشود که چند شرط را با هم داشته باشد: علم، قصد، شرایط مسئولیت کیفری، و مهمتر از همه اینکه بداند آن رفتار از نظر شرعی حرام است.
به زبان ساده: اگر کسی اصلاً نداند که کاری که انجام داده در شرع حرام است، طبق این متن مسئول نیست؛ حتی اگر آن کار را عمداً انجام داده باشد. یعنی ناآگاهی از حرمت شرعی رفتار، در این ماده به عنوان یک شرط کنار گذاشته شده است.
این ماده در بخش «مواد عمومی» کتاب حدود آمده و ظاهراً یک قاعده کلی برای همه جرائم حدی است، نه یک جرم خاص.