این ماده دربارهٔ شهادت شرعی است. میگوید در شهادت شرعی نباید علم به خلاف مفاد شهادت وجود داشته باشد؛ یعنی نباید معلوم باشد که آنچه شاهد گفته خلاف واقع است.
اگر قرائن و امارات نشان دهد که مفاد شهادت شرعی خلاف واقع است، دادگاه باید تحقیق و بررسی لازم را انجام دهد. اگر دادگاه پس از این بررسی به خلاف واقع بودن شهادت علم پیدا کند، آن شهادت معتبر نیست.