بر اساس این ماده، معتادان به مواد مخدر و روانگردان که در دو ماده (۴) و (۸) گفته شدهاند و گواهی موضوع ماده (۱۵) را ندارند، و همچنین کسانی که آشکارا اعتیادشان را نشان میدهند (متجاهر به اعتیاد)، با دستور مقام قضایی بین یک تا سه ماه در مراکز دولتی و مجاز درمان و کاهش آسیب نگهداری میشوند. تمدید این مدت برای یک دوره سهماهه دیگر با درخواست همان مراکز ممکن است. اگر این مراکز گزارش دهند و مقام قضایی هم نظر بدهد که معتاد آماده ادامه درمان طبق ماده (۱۵) است، ادامه درمان بر اساس همان ماده ممکن است. توجه کنید که این ماده فقط به مواد (۴)، (۸) و (۱۵) ارجاع میدهد و محتوای آنها در این متن نیست.
تبصره ۱ میگوید با درخواست مراکز و دستور مقام قضایی، معتاد موظف است تکالیف «مراقبت بعد از خروج» را انجام دهد؛ این تکالیف با پیشنهاد دبیرخانه ستاد و همکاری دستگاههای مرتبط تهیه و به تصویب رئیس قوه قضاییه میرسد. تبصره ۲ به مقام قضایی اجازه میدهد یک بار، با گرفتن تأمین مناسب و تعهد به ارائه گواهی موضوع ماده (۱۵)، تعقیب را برای شش ماه معلق کند و معتاد را به یکی از مراکز موضوع ماده (۱۵) معرفی کند؛ آن مراکز باید ماهانه گزارش روند درمان را به مقام قضایی یا نمایندهاش بدهند. اگر درمان و ترک اعتیاد تأیید شود، دادستان قرار موقوفی تعقیب صادر میکند و پرونده بایگانی میشود، وگرنه طبق مفاد همین ماده اقدام میشود. مهلت این تبصره هم با درخواست مراکز مرتبط برای یک دوره سهماهه دیگر قابل تمدید است.
تبصره ۳ میگوید کسی که بدون عذر موجه تکالیف تبصره ۲ را انجام ندهد، به حبس از نود و یک روز تا شش ماه محکوم میشود. در متن مشخص نشده این تکالیف دقیقاً چیست و مرجع تشخیص «عذر موجه» چه کسی است؛ این نکته در همین متن مبهم است.