این ماده دو موضوع جدا از هم را مطرح میکند. بخش اول میگوید سازمان امور مالیاتی کشور باید معادل یک درصد از کل درآمدهایی که از اجرای این قانون به دست میآورد را به حساب تمرکز وجوه وزارت کشور نزد خزانهداری کل واریز کند. وزارت کشور هم این پول را برای کمک به اجرای طرحهای شهری و روستایی خرج میکند، با اولویت حمل و نقل عمومی و پرداخت تسهیلات؛ در این تقسیم، هفتاد درصد به شهرهای زیر پنجاه هزار نفر جمعیت، سی درصد به شهرهای پنجاه تا دویست و پنجاه هزار نفر جمعیت و همچنین دهیاریهای شهرستانهای مربوطه اختصاص دارد. نحوهٔ هزینه کردن این وجوه بر اساس دستورالعملی است که وزارت کشور با همکاری شورای عالی استانها ظرف شش ماه از تاریخ لازمالاجرا شدن این قانون تهیه میکند و وزیر کشور آن را ابلاغ میکند.
بخش دوم دربارهٔ مالیات شهرداریهاست: اگر سازمانها و موسساتی وابسته به شهرداریها باشند که بر اساس قانون برای انجام وظایف ذاتی شهرداری در امور عمومی، شهری و خدماتی تشکیل شدهاند و صد درصد سرمایهشان مال شهرداری است، مالیات آنها با نرخ صفر محاسبه میشود.
تبصرهٔ این ماده میگوید همهٔ بازپرداختهای مربوط به تسهیلات این ماده در صندوقی به نام «صندوق توسعه شهری و روستایی» جمع میشود تا به صورت اختصاصی توسط وزارت کشور و با همکاری شورای عالی استانها صرف ارائه تسهیلات به طرحهای اولویتدار شود. اساسنامهٔ این صندوق ظرف شش ماه پس از ابلاغ این قانون، به پیشنهاد وزارت کشور و وزارت امور اقتصادی و دارایی و بانک مرکزی، به تصویب «هیات وزارت» میرسد (در متن دقیقاً همین عبارت آمده و روشن نیست منظور کدام نهاد است). هزینههای ایجاد و پشتیبانی این صندوق هم از محل منابع همین ماده تأمین میشود.