این ماده میگوید که مرجع رسیدگی به اختلافهای مالیاتی — جز جاهایی که خود این قانون مرجع دیگری تعیین کرده — «هیات حل اختلافات مالیاتی» است. هر هیات از سه نفر تشکیل میشود: یک نماینده سازمان امور مالیاتی، یک نفر از قضات بازنشسته یا حقوقدانان آگاه به امور مالیاتی با شرط وثاقت و امانت که به درخواست سازمان امور مالیاتی و انتخاب رئیس کل دادگستری استان تعیین میشود، و یک نفر نماینده از نهادهایی مانند اتاق بازرگانی، اتاق تعاون، جامعه حسابداران رسمی، اتاق اصناف، شورای اسلامی شهر، کانون وکلا و مانند اینها که برای مدت سه سال منصوب میشوند.
متن میگوید مودی (یعنی کسی که مالیات به او تعلق گرفته) همزمان با اعتراض به برگ تشخیص یا مطالبه مالیات، یکی از این مراجع بند (۳) را به عنوان نماینده خود معرفی میکند. اگر برگ تشخیص قانوناً ابلاغ شده باشد و مودی در مهلت قانونی انتخاب خود را اعلام نکند، بر اساس نوع فعالیت یا موضوع مالیات، از میان همان نمایندگان و با رعایت تبصره ۵، یک نفر انتخاب میشود.
تبصرههای این ماده جزئیات بیشتری را بیان میکنند؛ از جمله اینکه جلسه با حضور هر سه عضو رسمی است و رای با اکثریت آرا قطعی و لازمالاجراست (نظر اقلیت باید در متن رای نوشته شود)؛ هیاتها استقلال کامل دارند و فقط کارهای دبیرخانهای و تشکیل جلسات بر عهده سازمان امور مالیاتی است؛ انشای رای توسط نماینده بند (۲) و با امضای همه اعضا انجام میشود؛ مودی حق دارد در جلسه حاضر شود و دفاع کتبی یا شفاهی ارائه کند؛ حقالزحمه اعضا، نحوه پذیرش و دعوت آنها، تشکیل سامانهای متمرکز برای درج اسامی و انتخاب تصادفی اعضا، دسترسی اعضا و مودی به پرونده، جایگزینی اعضایی که در جلسات حاضر نمیشوند، ایجاد «مرکز دادرسی مالیاتی» زیر نظر رئیس کل سازمان، انجام امور از طریق سامانه مودیان پس از استقرار آن، و ممنوعیت عضویت همزمان در فهرست نمایندگان بندهای (۲) و (۳) تعیین شده است.