این ماده میگوید در جریان وصول مالیات، برخی اموال را نمیتوان توقیف کرد. یعنی مأموران وصول مالیات اجازه ندارند این موارد را برای بدهی مالیاتی بگیرند: بخشی از حقوق (دو سوم حقوق حقوقبگیران و سه چهارم حقوق بازنشستگی و وظیفه)، لباس و وسایل ضروری زندگی خود مودی و کسانی که تحت تکفل او هستند، خوراک و نفقه کسانی که مودی واجبالنفقه آنهاست، ابزار کار کشاورزی و صنعتی و وسایل کسب که برای تأمین حداقل معیشت لازم است، و محل سکونت به اندازه متعارف.
سه تبصره هم دارد. تبصره ۱ میگوید اگر مالی که میخواهند توقیف کنند ارزشش از بدهی مالیاتی بیشتر باشد و نتوان آن را جدا کرد، کل مال توقیف و فروخته میشود و پول اضافه به مودی برگردانده میشود؛ مگر اینکه مودی اموال دیگری به همان اندازه معرفی کند. تبصره ۲ درباره زوجینی است که در یک خانه زندگی میکنند: از وسایل خانه، آنچه معمولاً زنها استفاده میکنند مال زن و بقیه مال شوهر شناخته میشود، مگر اینکه خلافش معلوم شود. تبصره ۳ میگوید توقیف واحدهای تولیدی کشاورزی و صنعتی در مدت اجرای عملیات نباید باعث تعطیل شدن واحد تولیدی شود.