این ماده میگوید وقتی یک شخص حقوقی (مثلاً یک شرکت) منحل میشود، مالیات «آخرین دوره عملیات» آن بر چه پایهای حساب میشود: ارزش داراییهای آن شخص، منهای بدهیها، منهای سرمایه پرداختشده، منهای اندوختهها و منهای مانده سودهایی که مالیاتشان قبلاً پرداخت شده است. یعنی آنچه یکبار مالیاتش داده شده دوباره در پایه محاسبه آورده نمیشود.
تبصره ۱ روش ارزشگذاری داراییها را توضیح میدهد: داراییهایی که قبلاً فروش رفتهاند بر اساس بهای فروش و بقیه بر اساس بهای روز انحلال سنجیده میشوند.
تبصره ۲ حالت خاصی را میگوید: اگر در داراییهای شخص حقوقی منحلشده، داراییهایی از نوع موضوع فصل اول باب سوم این قانون یا سهام یا سهمالشرکه یا حق تقدم سهام شرکتها باشد و این داراییها هنگام نقل و انتقال قطعی مشمول مقررات ماده (۵۹) و تبصره (۱) ماده (۱۴۳) و ماده (۱۴۳) مکرر باشند، ارزش دفتری آنها در پایه محاسبه مالیات آخرین دوره لحاظ نمیشود و معادل همان ارزش دفتری از جمع سرمایه و بدهیها کسر میگردد و مالیاتشان طبق همان مقررات تعیین و مطالبه میشود. تبصره ۳ هم میگوید آن بخش از اموال که در تاریخ انحلال مشمول مالیات مقطوع طبق مقررات ماده (۵۹) و تبصره (۱) ماده (۱۴۳) و ماده (۱۴۳) مکرر شده باشد، در اولین نقل و انتقال بعد از تاریخ انحلال مشمول مالیات نخواهد بود. این ماده به فصل اول باب سوم و مواد (۵۹)، (۱۴۳) و (۱۴۳) مکرر ارجاع داده، اما محتوای آنها در همین متن نیامده است.