این ماده میگوید وقتی کسی فوت میکند، ورثه (یا ولی، امین، قیم یا نماینده قانونی آنها) باید ظرف یک سال از تاریخ فوت، اظهارنامهای به اداره امور مالیاتی صلاحیتدار بدهند که در آن همه اموال و داراییهای باقیمانده از متوفی (ماترک) با ارزش روز زمان فوت، و همچنین طلبها و بدهیهای او مشخص شده باشد. همراه این اظهارنامه باید مدارکی مثل تصویر گواهیشده اسناد بدهیها و طلبها، اسناد مالکیت، آخرین وصیتنامه (اگر باشد)، وکالتنامه یا قیمنامه (اگر اظهارنامه از طرف وکیل یا قیم یا ولی داده شود) و گواهی فوت تحویل داده شود. فرم اظهارنامه هم نمونهٔ مخصوصی است که سازمان امور مالیاتی کشور تهیه میکند.
اداره مالیات باید این اظهارنامه را که در مهلت داده شده بررسی کند: اگر ارزش روز کل ماترک کمتر از بدهیهای ثابتشدهٔ متوفی، واجبات مالی و عبادی و هزینه کفن و دفن باشد، آن اموال مشمول مالیات موضوع ماده (۱۷) این قانون نمیشود و مالیاتهایی که طبق آن ماده پرداخت شده، با ارائه اسناد و مدارک مثبته به پرداختکننده برگردانده میشود. اگر ارزش روز ماترک بیشتر باشد، این هزینهها و بدهیها به ترتیب از ارزش روز اموال و داراییهای بندهای (۱) تا (۵) ماده (۱۷) کسر میشود و فقط مازاد ماترک، بر همان ماخذی که در آن ماده گفته شده، مشمول مالیات است؛ اضافه مالیاتهای پرداختی هم با ارائه اسناد و مدارک مثبته مسترد میشود. اگر همه یا بخشی از ماترک مشمول مالیات نباشد، اداره مالیات باید گواهی بدهد که ثبت، انتقال، پرداخت یا تحویل آن اموال غیرمشمول به وراث مانعی ندارد.
تبصره ۱ میگوید بدهی متوفی وقتی میتواند از ماترک کسر شود که مستند به مدارک و اسناد مثبته قانونی باشد و اصالت آن را اداره امور مالیاتی صلاحیتدار تأیید کند. تبصره ۲ میگوید آییننامه اجرایی این ماده دربارهٔ نحوه رسیدگی، ارزیابی اموال و داراییها و صدور گواهی، توسط وزارت امور اقتصادی و دارایی تهیه و به تصویب هیات وزیران میرسد. این ماده چند بار به ماده (۱۷) همین قانون ارجاع داده، اما محتوای آن ماده در این متن نیامده است.