این ماده میگوید کسی که چک صادر کرده یا کسی که چک به نفع او صادر شده (یا جانشین قانونیشان) میتواند با نوشتن یک درخواست رسمی به بانک، دستور بدهد که وجه چک پرداخت نشود. اما برای این کار باید دلیل مشخصی اعلام کند؛ مثل اینکه چک گم شده، دزدیده شده، جعل شده یا از راه کلاهبرداری، خیانت در امانت یا جرائم دیگر به دست آمده است. بانک ابتدا هویت درخواستکننده را بررسی میکند، بعد از پرداخت خودداری میکند و به کسی که چک را در دست دارد یک برگه میدهد به نام «گواهی عدم پرداخت» که دلیل اعلامشده در آن نوشته شده است.
کسی که چک را در دست دارد (دارنده چک) میتواند از دستوردهنده شکایت کند. اگر در رسیدگی مشخص شود ادعایی که باعث عدم پرداخت شده درست نبوده، دستوردهنده علاوه بر مجازاتی که در ماده ۷ همین قانون آمده، باید همه خسارتهای واردشده به دارنده چک را هم بپردازد.
تبصرهها سه نکته را اضافه میکنند: اول اینکه «ذینفع» چه کسی است (کسی که چک به نامش صادر یا پشتنویسی شده یا چک به او واگذار شده) و اینکه بانک باید پول چک را تا روشن شدن تکلیف در حساب مسدود نگه دارد. دوم اینکه دستوردهنده باید حداکثر تا یک هفته پس از اعلام به بانک، گواهی تقدیم شکایت خود را هم به بانک بدهد؛ وگرنه بانک از محل موجودی، پول را به درخواست دارنده چک میپردازد. سوم اینکه چکهای تضمینشده و مسافرتی را نمیتوان متوقف کرد، مگر بانک صادرکننده ادعای جعل کند.