این ماده سه حالت را نام میبرد که در آنها مستاجر میتواند اجاره را فسخ کند. «فسخ» یعنی قرارداد اجاره پیش از پایان مدت، در همان جریان، به هم زده شود. حالت اول: عین مستاجره (همان ملک یا چیزی که اجاره شده) با اوصافی که در اجارهنامه نوشته شده هماهنگ نباشد؛ این مورد به ماده ۴۱۵ قانون مدنی ارجاع داده شده است و در همین متن درباره محتوای آن ماده چیزی گفته نشده است.
حالت دوم: خود اجارهنامه شرطی گذاشته باشد که با پیش آمدن آن، حق فسخ برای مستاجر به وجود بیاید. حالت سوم: مورد اجاره، همه یا بخشی از آن، در معرض خرابی باشد؛ به شکلی که استفاده بردن از آن مختل شود و قابل تعمیر هم نباشد.
در متن ارائهشده تبصرهای برای این ماده دیده نمیشود.