این ماده میگوید ماموران راهنمایی و رانندگی که در ماده ۲ این قانون معرفی شدهاند، وقتی تخلفهای گفتهشده را ببینند باید به همان شکلی که در متن آمده عمل کنند. چهار حالت جداگانه شمرده شده است: عیب فنی مهم و خطرناک وسیله نقلیه که به تعمیرگاه فرستاده میشود؛ حالت مستی یا مصرف مواد مخدر و روانگردان که با تجهیزات لازم تشخیص داده میشود و اگر اثبات شود، از رانندگی جلوگیری میشود، قبض جریمه به مبلغ دو میلیون ریال صادر میشود، گواهینامه شش ماه ضبط میشود و فرد برای اقدام قانونی به مرجع صالح قضائی معرفی میشود؛ رانندگی بدون گواهینامه که باعث توقف وسیله نقلیه و معرفی راننده به مرجع قضائی میشود؛ و ارتکاب همزمان دو تخلف از بندهای (۱)، (۲)، (۳)، (۴)، (۵) و (۱۰) جدول ماده ۷ این قانون که باعث توقیف وسیله نقلیه برای حداکثر هفتاد و دو ساعت میشود.
در پایان ماده آمده که آئیننامه اجرائی بندهای «الف» و «ب» این ماده باید ظرف مدت شش ماه توسط وزارت کشور با همکاری وزارت دادگستری تهیه و به تصویب هیات وزیران برسد. متن به ماده ۲، جدول ماده ۷ و بندهای (۱)، (۲)، (۳)، (۴)، (۵) و (۱۰) آن جدول ارجاع داده، اما محتوای آنها را بیان نکرده است.