این ماده دربارهٔ اموالی است که یک صغیر (کودک یا نوجوان زیر سن قانونی) که تحت سرپرستی قرار دارد، مالک آنهاست. طبق این متن، ادارهٔ این اموال تنها در صورتی به سرپرست سپرده میشود که دو شرط با هم برقرار باشد: نخست اینکه طفل «ولی قهری» نداشته باشد، یا اگر ولی قهری دارد، او شخصی را برای ادارهٔ اموال طفل تعیین نکرده باشد؛ دوم اینکه مرجع صالح قضائی، قیمومت طفل را بر عهدهٔ سرپرست گذاشته باشد.
نکتهٔ مهم این است که صرفِ سرپرست بودن کافی نیست؛ تا وقتی یکی از حالتهای مربوط به ولی قهری وجود داشته باشد و همچنین مرجع قضائی قیمومت را به سرپرست نسپرده باشد، این ماده ادارهٔ اموال را به سرپرست نمیسپارد. عبارتهای «ولی قهری» و «قیمومت» اصطلاحهای حقوقیاند و همین متن آنها را تعریف نکرده است.