این ماده میگوید دادگاه وقتی حکم سرپرستی کودک یا نوجوان را صادر میکند که کسی که درخواست سرپرستی داده، بخشی از اموال یا حقوق خودش را به کودک یا نوجوان تحت سرپرستی منتقل کند (یعنی مالکیت آن بخش را به نام او کند). اینکه چه نوع مالی باشد و چه مقدار، خودِ دادگاه تشخیص میدهد.
اگر دادگاه ببیند گرفتن تضمین عینی (یعنی وثیقه یا مالی که به عنوان ضمانت نگه داشته شود) از درخواستکننده ممکن نیست یا به مصلحت نیست، و در عین حال سرپرستی این کودک یا نوجوان ضروری است، دستور میدهد که درخواستکننده بهصورت کتبی تعهد بدهد در آینده بخشی از اموال یا حقوق خود را منتقل کند. اگر درخواستکننده این را قبول کند و دستور را انجام دهد، دادگاه حکم سرپرستی را صادر میکند.
تبصرهٔ این ماده یک حالت استثنا هم پیشبینی کرده است: اگر دادگاه تشخیص دهد که واگذاری سرپرستی بدون اجرای مفاد این ماده (یعنی بدون آن انتقال مال یا تعهد) به مصلحت کودک یا نوجوان است، میتواند حکم سرپرستی را صادر کند.