این ماده دربارهٔ اختراعی است که در نتیجهٔ استخدام یا قرارداد به وجود میآید. حکم اصلی این است که حقهای مادی اختراع به کارفرما تعلق دارد، مگر اینکه طرفین به شکل دیگری توافق کرده باشند. نکتهٔ دیگر اینکه برای گرفتن گواهینامه اختراع، کسی که درخواست ثبت میدهد باید نام مخترع را به مرجع ثبت اعلام کند؛ یعنی حتی اگر حقهای مادی از آنِ کارفرما باشد، نام مخترع باید گفته شود.
تبصره این ماده دو حالت را جدا میکند: اول، اگر اختراع در محدودهٔ موضوع قراردادِ مخترع نباشد، یا دربارهٔ اختراعی که از اجرای قرارداد به دست آمده تکلیف روشنی تعیین نشده باشد، حقهای مادی اختراع به پیمانکار یا کارمند (مستخدم) تعلق دارد. دوم، اگر در همین حالتها اختراع با استفاده از دانش، اطلاعات، فناوری یا ابزار و تجهیزات متعلق به کارفرما ساخته شده باشد، حق ثبت اختراع و حقهای ناشی از گواهینامهاش به مخترع تعلق دارد و کارفرما تنها حق بهرهبرداری غیرانحصاری از اختراع را دارد.
به زبان ساده: اصل بر این است که اختراعِ حاصل از استخدام یا قرارداد، از نظر مالی از آنِ کارفرماست، اما با توافق میتوان این را تغییر داد؛ و در حالتهایی که تبصره گفته، نتیجه میتواند به نفع مخترع باشد. متن تبصره نسبتاً پیچیده است و در آن به «قرارداد» و «موضوع قرارداد» بدون تعریف دقیق اشاره شده، پس بخشی از آن نیاز به تفسیر دارد.