ماده ۵۲ میگوید وقتی قرار است پروانه بهرهبرداری اجباری از یک اختراع (اختراع مقدم یا موخّر) صادر شود، در همان تصمیم باید سه چیز معلوم شود: حدود و کاربرد پروانه، هزینه متناسبی که باید به مالک اختراع پرداخت شود، و شرایط پرداخت آن.
اگر دارنده پروانه طبق مفاد تصمیم و شرایط آن عمل نکند، هر یک از طرفها میتواند با اثبات این موضوع و فرستادن مدارک، از مرجع ثبت بخواهد پروانه لغو شود. هیات موضوع ماده (۴۰) این قانون اگر احراز کند تصمیم و شرایط رعایت نشده، پروانه بهرهبرداری اجباری را لغو میکند.
بر اساس تبصره، مالک اختراع و دارنده پروانه میتوانند به میزان هزینه تعیینشده اعتراض کنند؛ مهلت این اعتراض بیست روز از تاریخ ابلاغ تصمیم هیات موضوع ماده (۴۰) است و اعتراض باید در مراجع صالح قضایی مطرح شود. این اعتراض مانع بهرهبرداری از پروانه نیست. متن معیار دقیق «هزینه متناسب» را توضیح نداده است.