این ماده دربارهٔ حالتی است که یک اختراع ثبت شده و به شخص دیگری «پروانهٔ بهرهبرداری اجباری» داده شده است؛ یعنی بدون رضایت مالک اختراع، به کسی اجازه داده شده از آن اختراع استفاده کند. بر اساس این ماده، مالک اختراع در دو حالت میتواند درخواست لغو این پروانه را بدهد: اول اینکه بگوید شرایطی که باعث صدور آن پروانه شده دیگر وجود ندارد، و دوم اینکه بگوید بهرهبردار نتوانسته طبق تصمیم هیات (که در متن به ماده ۴۰ این قانون ارجاع شده) و شرایط آن عمل کند.
مالک اختراع باید درخواست لغو را همراه با مدارک و مستندات به دبیرخانهٔ همان هیات بدهد. دبیرخانه حداکثر تا ده روز از تاریخ تحویل درخواست، موضوع و دلایل را به بهرهبردار اطلاع میدهد تا اگر پاسخی دارد، تا سی روز به دبیرخانه بگوید. بعد دبیرخانه اظهارات دو طرف و مدارک را برای تصمیمگیری به هیات میفرستد.
هیات پس از شنیدن حرفهای مالک اختراع، بهرهبردار و بالاترین مقام دستگاه اجرایی، تصمیم مناسب را میگیرد؛ یعنی یا درخواست مالک اختراع را رد میکند یا پروانهٔ بهرهبرداری اجباری را لغو میکند. متن دربارهٔ تبصرهای برای این ماده چیزی نگفته است.