این ماده دربارهٔ اختراعی است که با تصمیم «بهرهبرداری اجباری» مواجه شده است؛ یعنی وقتی مرجعی قانونی اجازه میدهد شخصی غیر از صاحب اختراع، با شرایطی از آن اختراع استفاده کند. بر اساس این ماده، همان هیئتی که در ماده (۴۰) این قانون معرفی شده، میتواند تصمیم قبلی خود دربارهٔ بهرهبرداری اجباری را تغییر دهد.
این تغییر فقط در صورتی ممکن است که «مالک اختراع» یا «دارندهٔ پروانهٔ بهرهبرداری اجباری» درخواست کند و هیئت پیش از تصمیمگیری، اظهارات طرفین یا یکی از آنها را بشنود. مقدار و اندازهٔ این تغییر هم محدود به همان میزانی است که اوضاع و احوال (شرایط موجود) ایجاب میکند.
نکتهٔ مهم اینکه این ماده فقط از «تغییر» تصمیم صحبت میکند و جزئیات ماده (۴۰) و شرایط صدور بهرهبرداری اجباری در همین متن نیامده است، پس دربارهٔ محتوای آن ماده چیزی نمیتوان گفت؛ فقط میدانیم این هیئت همان هیئت موضوع ماده (۴۰) است.