این ماده میگوید وقتی یک اختراع ثبت شده است، حقهای مالی مالک اختراع در بعضی موقعیتها شامل حال آنها نمیشود؛ یعنی در این حالتها مالک نمیتواند جلوی آن کار را بگیرد یا از آن منع استفاده کند. متن ۹ مورد را نام میبرد: فروش مجدد کالاهایی که خود مالک یا با اجازهٔ او در بازار عرضه شدهاند (بند ۱)، واردات همان کالاها (بند ۲)، استفاده از وسایل اختراع در هواپیما و خودرو و کشتی کشورهای دیگر که موقت یا تصادفی وارد قلمرو کشور میشوند (بند ۳)، استفاده در تحقیق علمی، آزمایشی، آموزشی و پژوهشی (بند ۴)، استفادهٔ کسی که پیش از تقاضای ثبت اختراع (یا پیش از تاریخ حق تقدم) غیرمتقلبانه از اختراع استفاده میکرده یا آمادهٔ استفاده بوده، با شرطهایی که در خود بند آمده (بند ۵)، استفادهٔ شخصی بدون هدف تجاری (بند ۶)، اقدام مقدماتی برای استفادهٔ تجاری از اختراع دارویی (بند ۷)، ساخت داروهای ترکیبی تکنسخهای (بند ۸) و تغییر شیوهٔ کاربرد داروی ثبتشده بدون تغییر در ماهیت آن (بند ۹).
در میان متن، یک تبصره آمده که به بندهای ۱ و ۲ مربوط است: این دو بند شامل فروش مجدد فراوردههایی که حاوی منبع ژنی (ژنتیکی) قابل تکثیر هستند و توسط مالک یا با توافق او در بازار عرضه شدهاند هم میشود، اما به شرطی که مادهٔ ژنی بهدستآمده پشت سر هم برای تکثیر یا رویش مجدد به کار گرفته نشود.
بند ۵ شرط مهمی دارد: استفادهکنندهٔ قبلی باید ثابت کند دانش اختراع را از راه افشای اطلاعات در مهلت ارفاقی مخترع (که اظهارنامه در آن تسلیم شده) یا از راه نقض تعهدات خودش نسبت به مالک اختراع یا نمایندهٔ او به دست نیاورده است. همچنین حق او فقط همراه با شرکت یا کسبوکار یا همراه با همان بخشی که در آن از اختراع استفاده میشده یا مقدماتش فراهم شده، قابل انتقال یا واگذاری است. متن به چند مفهوم مانند «حق تقدم» و «مهلت ارفاقی» اشاره میکند ولی خودش آنها را توضیح نمیدهد و جزئیاتشان در این متن روشن نیست.