این ماده به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تکلیف میکند با همکاری وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و سازمانهای بیمهگر، برنامهها و اقدامات لازم را فراهم کند تا همه زوجهایی که با وجود اقدام به بارداری یک سال یا بیشتر صاحب فرزند نشدهاند، از معاینه، بیمارییابی، تشخیص علت ناباروری و درمان آن با پوشش کامل بیمههای پایه بهرهمند شوند. این پوشش در متن «بدون محدودیت زمان و دفعات مورد نیاز» و «به تشخیص پزشک معالج» توصیف شده است. ماده به بندهای «ح» و «د» ماده (۱۰۲) قانون برنامه پنجساله ششم توسعه ارجاع داده، اما محتوای آن بندها را توضیح نمیدهد.
تبصره ۱ میگوید برای افراد بالای سی و پنج سال، مدت یک سال به شش ماه کاهش مییابد. تبصره ۲ افراد دچار سقط مکرر را مشمول ماده میکند. تبصره ۳ شورای عالی بیمه را موظف میکند بسته خدمات پایه را طوری تعریف کند که همه اقدامات درمان ناباروری اولیه و ثانویه را دربر بگیرد و حداکثر تا شش ماه پس از لازمالاجراء شدن قانون به تصویب هیات وزیران برساند.
در متن مشخص نشده است که «افراد بالای سی و پنج سال» دقیقاً به کدام یک از زوجین یا هر دو اشاره دارد؛ این بخش در متن روشن نیست.