این ماده به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تکلیف میکند که حداکثر دو سال پس از لازمالاجرا شدن این قانون، دستکم یک مرکز تخصصی درمان ناباروری «سطح دو» در دانشگاههای علوم پزشکی و دستکم یک مرکز درمان ناباروری «سطح سه» برای هر استان — چه دولتی و چه عمومی غیردولتی — راهاندازی یا تجهیز کند. این کار باید در قالب نظام سطحبندی خدمات و متناسب با الگوی جمعیتی انجام شود. این ماده در ادامه بند «ح» ماده (۱۰۲) قانون برنامه پنجساله ششم توسعه آمده و به آن ارجاع داده است.
چهار تبصره هم برای این ماده آمده است: افزایش ظرفیت پذیرش دستیار در رشته تخصصی ناباروری (فلوشیپ) و رشتههای مرتبط، بهگونهای که کمبود نیروی متخصص حداکثر تا پنج سال پس از لازمالاجرا شدن قانون در همه مراکز ناباروری کشور برطرف شود؛ گنجاندن درسهای مرتبط با درمان ناباروری در دوره تخصصی زنان و مامایی و برگزاری دورههای آموزشی برای متخصصان این رشته؛ فراهم کردن زمینه استقرار متخصصان طب سنتی ایران در مراکز ناباروری سطح دو برای ارائه درمانهای همزمان؛ و تکلیف جهاد دانشگاهی به اختصاص حداقل ده درصد از بودجه طرحهای نوآورانه خود به طرحهای مربوط به ناباروری و زایمانهای طبیعی استاندارد و ایمن.
این ماده بیشتر تکلیف و وظیفه برای دستگاههای اجرایی تعیین میکند و دربارهٔ جزئیات اجرا، بودجه یا ضمانت اجرای این تکالیف چیزی در همین متن گفته نشده است.