این ماده میگوید احکام زیر برای همهٔ کارکنان و مستخدمین، در همهٔ بخشهای دولتی و غیردولتی، الزامی است. بر پایهٔ بند «الف»، مرخصی زایمان با پرداخت تمام حقوق و فوقالعادههای مرتبط به نه ماه کامل افزایش مییابد؛ اگر مادر بخواهد، میتواند تا دو ماه از این مرخصی را در ماههای پایانی بارداری استفاده کند. برای تولد دو قلو و بیشتر، این مرخصی دوازده ماه است. در جایی که مرخصی زایمان باعث اخلال در کار بخش خصوصی شود، پس از تأیید وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، هزینهٔ تحمیلشده توسط دولت جبران میشود.
بر پایهٔ بند «ب»، نوبتکاری شب برای مادران شاغل باردار، مادران دارای فرزند شیرخوار تا دو سال و پدران تا یک ماهگی نوزاد، در مشاغلی که نیازمند نوبتکاری شب هستند، اختیاری است؛ ولی این بند شامل بخش خصوصی مشمول قانون کار نمیشود. بر پایهٔ بند «پ»، اعطای دورکاری به درخواست مادران باردار، حداقل به مدت چهار ماه در دوران بارداری، در مشاغلی که امکان دورکاری در آنها فراهم است، الزامی است.
بر پایهٔ بند «ت»، مادران شاغلی که از زمان لازمالاجراء شدن این قانون فرزند یا فرزندانی به دنیا بیاورند، به ازای هر فرزند میتوانند از یک سال کاهش سن بازنشستگی استفاده کنند و برای فرزند سوم و بیشتر این کاهش یک و نیم سال به ازای هر فرزند است. حداقل سن بازنشستگی این افراد در متن اینگونه آمده است: یک فرزند ۴۲ سال، دو فرزند ۴۱ سال، سه فرزند و بیشتر ۴۰ سال، همراه با حداقل بیست سال سابقهٔ بیمه. مستمری یا حقوق بازنشستگی متناسب با سنوات پرداخت حق بیمه در زمان اشتغال برقرار میشود. تبصرهٔ ماده هم میگوید بار مالی اجرای این ماده از محل منابع حاصل از اجرای ماده (۷۲) این قانون، در ردیف خاصی در بودجهٔ سنواتی پیشبینی و به سازمان تأمین اجتماعی و سایر صندوقهای بازنشستگی تخصیص داده میشود؛ متن دربارهٔ محتوای خود ماده (۷۲) چیزی نمیگوید و فقط به آن ارجاع داده است.