این ماده میگوید سهم هر صاحب واحد (مالک قسمت اختصاصی) از هزینههای قسمتهای مشترک ساختمان، به نسبت مساحت واحد او به مجموع مساحت همه واحدهای اختصاصی ساختمان است؛ یعنی هرکس واحد بزرگتری دارد، سهم بیشتری از این مخارج بر دوش اوست. دو استثنا هم دارد: هزینههایی که به مساحت زیربنا مربوط نیستند، بهطور مساوی تقسیم میشوند؛ و مالکان میتوانند خودشان ترتیب دیگری برای تقسیم حقوق، تعهدات و مخارج پیشبینی کنند. در پایان هم تأکید شده که پرداخت هزینههای مشترک، چه ملک مورد استفاده باشد و چه نباشد، الزامی است.
طبق تبصره۱، تعیین میزان سهم هر مالک یا استفادهکننده بر عهده مدیران مجموعه است و آنها باید مفاد این قانون را رعایت کنند. تبصره۲ میگوید اگر مالکانی که اکثریت مساحت زیربنای اختصاصی ساختمان را دارند موافقت کنند، هزینههای مشترک بر اساس نرخ معینی که مجمع عمومی ساختمان تصویب میکند و بر حسب زیربنای اختصاصی هر واحد محاسبه میشود.
تبصره۳ هم به جاهایی مثل حیاط، بالکن یا تراس مربوط است: اگر دسترسی به آنها فقط از یک یا چند واحد مسکونی امکانپذیر باشد، هزینه حفظ و نگهداری آن قسمت به عهده همان استفادهکننده یا استفادهکنندگان است.