این ماده میگوید چه کسانی حق دارند از رأی دادگاه درخواست تجدیدنظر کنند. بر اساس بند ۱، در پروندههای حقوقی (یعنی دعواهایی که معمولاً بر سر پول، ملک، قرارداد و مانند آن است) هر یک از دو طرف دعوا یا نماینده قانونیاش یا کسی که جانشین او شده — مثل وارث، وصی یا کسی که طلب به او منتقل شده — در صورتی که رأی دادگاه به ضررش تمام شده باشد، میتواند درخواست تجدیدنظر بدهد. بند ۳ هم دربارهٔ «قرار»هاست و میگوید هر یک از طرفین دعوا که قرار دادگاه به ضرر او صادر شده باشد یا نماینده قانونیاش، حق درخواست تجدیدنظر دارد.
بند ۲ این ماده دربارهٔ احکام کیفری است، اما در همین متن کنار خود بند و کنار هر یک از قسمتهای الف و ب آن نوشته شده «منسوخ» با تاریخهایی (۱۳۹۲/۱۲/۰۴ و در یک مورد ۱۳۸۱/۰۷/۲۸). یعنی متن، خودِ این بند و اجزایش را منسوخ معرفی میکند؛ بنابراین نمیتوان از این متن برای گفتن اینکه امروز چه کسی در پرونده کیفری حق تجدیدنظر دارد استفاده کرد.