این ماده میگوید بازماندگان واجد شرایطِ بیمهشدهای که فوت کرده، در چه حالتهایی «مستمری بازماندگان» میگیرند: اگر بیمهشده بازنشسته بوده باشد؛ اگر بیمهشده از کارافتاده کلی و مستمریبگیر بوده باشد؛ اگر بیمهشده در ده سال آخر عمرش حداقل حق بیمه یک سال کار را پرداخت کرده باشد، به شرطی که در آخرین سال عمرش حق بیمه ۹۰ روز کار را پرداخت کرده باشد؛ و در حالتی که بیمهشده بر اثر حادثه ناشی از کار یا بیماریهای حرفهای فوت کند.
تبصرهها چند حالت دیگر را اضافه میکنند. تبصره ۱ درباره بیمهشدگانی است که پیش از تصویب این ماده فوت کردهاند و به هر علت برای آنان مستمری برقرار نشده است. تبصره ۲ میگوید اگر بیمهشده شرایط بند یادشده را نداشته باشد ولی حداقل ۲۰ سال حق بیمه مقرر را قبل از فوت پرداخت کرده باشد، بازماندگانش مستمری میگیرند و برای تعیین متوسط مزد یا حقوق ماهانه، تبصره ماده ۷۷ ملاک است. تبصره ۳ دو حالت را جدا میکند: اگر بیمهشده بین ده تا بیست سال سابقه پرداخت حق بیمه داشته باشد، به بازماندگان به نسبت سنوات پرداخت حق بیمه و به نسبت سهام مقرر در ماده ۸۳ مستمری پرداخت میشود؛ و اگر سابقه پرداخت حق بیمه از یک سال تا ده سال باشد، به بازماندگان به ازای هر سال سابقه، غرامت مقطوعی معادل یک ماه حداقل دستمزد کارگر عادی در زمان فوت، یکجا و به نسبت سهام مقرر در ماده ۸۳ پرداخت میشود.
در تبصره پایانی آمده که اگر مستمریبگیر بازنشسته یا از کارافتاده، شش ماه مستمری خود را مطالبه نکند، بازماندگان واجد شرایط او حق دارند موقتاً مستمری یا حقوق وظیفه قانونی خود را تقاضا و دریافت کنند؛ اگر معلوم شود آن شخص زنده است، وضع مستمری او به حالت اول برمیگردد و بازنشستگان کلیه صندوقهای بازنشستگی کشور هم مشمول این تبصرهاند. توجه کنید متن به موادی مثل ۷۷، ۸۳ و ۱۱۱ ارجاع داده، اما محتوای آن مواد در همین متن نیست؛ همچنین شمارهگذاری بخشی از متن (بند ۴ که میان تبصرهها آمده) در همین متن کمی بههمریخته و مبهم است.