این ماده دربارهٔ بیمهشدهای است که پزشک معالج او را «غیرقابل علاج» (یعنی درمانناپذیر) تشخیص داده است. در این حالت، اول باید خدمات توانبخشی به او داده شود و نتیجهٔ توانبخشی یا اشتغال او اعلام شود. سپس کمیسیونهای پزشکی که در ماده ۹۱ همین قانون آمدهاند بررسی میکنند که او چقدر توانایی خود را از دست داده است. بر اساس میزان همین کاهش توانایی، یکی از سه حالت زیر برای او در نظر گرفته میشود.
الف) اگر کاهش قدرت کار او ۶۶ درصد و بیشتر باشد، «از کار افتاده کلی» شناخته میشود. ب) اگر کاهش قدرت کار او بین ۳۳ تا ۶۶ درصد باشد و علت آن حادثهٔ ناشی از کار باشد، «از کار افتاده جزئی» شناخته میشود. ج) اگر کاهش قدرت کار او بین ۱۰ تا ۳۳ درصد باشد و علتش حادثهٔ ناشی از کار باشد، حق دریافت «غرامت نقص مقطوع» را دارد؛ یعنی مبلغی بهصورت یکجا به او پرداخت میشود.
نکتهای که در متن روشن نیست: بازهٔ «بین ۳۳ تا ۶۶ درصد» در بند ب با «۶۶ درصد و بیشتر» در بند الف روی هم میافتد و متن مشخص نمیکند درست روی ۶۶ درصد کدام حالت اعمال میشود. همچنین این ماده فقط به ماده ۹۱ ارجاع داده و محتوای آن ماده در این متن نیامده است. در متن دادهشده تبصرهای برای این ماده ذکر نشده است.