این ماده دربارهٔ بیمهٔ اتباع بیگانه (غیرایرانی) است که طبق قوانین و مقررات مربوط در ایران به کار اشتغال دارند. اصل بر این است که این افراد هم تابع مقررات قانون تأمین اجتماعی هستند، اما دو حالت استثنا در متن ذکر شده است.
استثنای اول (بند الف): اگر بین دولت کشور آن شخص و دولت جمهوری اسلامی ایران موافقتنامههای دوجانبه یا چندجانبهٔ تأمین اجتماعی منعقد شده باشد، در آن صورت طبق همان موافقتنامه عمل میشود. استثنای دوم (بند ب): اگر تبعهٔ بیگانه، بر اساس گواهی مقامات صلاحیتدار دولت کشور خودش، در مدت اشتغال در ایران در کشور خودش یا در کشور دیگری در مواردی که در ماده ۳ این قانون پیشبینی شده — بهطور کامل یا بخشی — بیمهشده باشد، در همان موارد از مقررات این قانون معاف است. توجه کنید که این متن فقط به ماده ۳ ارجاع داده و محتوای آن ماده در همین متن نیامده است.
تبصره: دربارهٔ اتباع کشورهایی که به مقاولهنامه شماره ۹ سازمان بینالمللی کار ملحق شدهاند، حوادث ناشی از کار از شمول بند ب مستثنا شده است و نرخ و مأخذ حق بیمه طبق آییننامهای تعیین میشود که سازمان تأمین اجتماعی آن را تهیه میکند و به تصویب هیأت وزیران میرسد.