این ماده میگوید چه کسانی مشمول این قانون هستند: الف) کسانی که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق کار میکنند؛ ب) صاحبان حرف و مشاغل آزاد که در خود متن برای آن عبارت «منسوخ 1365/06/30» نوشته شده است؛ ج) کسانی که مستمری بازنشستگی، از کار افتادگی یا فوت میگیرند.
تبصرهها چند حالت خاص را روشن میکند. تبصره 1 درباره مستخدمین وزارتخانهها، موسسات و شرکتهای دولتی و موسسات وابسته به دولت است و آنها را در برخی موارد و در نبود قوانین خاص، تابع مقررات این قانون میداند، با ترتیباتی که در آییننامهای پیشبینی شده است. تبصره 2 نیروهای مسلح و افزارمندان مشمول قانون تعاون و بیمه بازنشستگی افزارمندان ارتش را از شمول این قانون خارج و تابع قانون و مقررات خاص خود میکند. تبصره 3 نیز در متن با قید «منسوخ» آمده و درباره تعیین میزان حق بیمه افراد صنفی و سایر صاحبان حرف و مشاغل آزاد است.
تبصره 4 درباره مشمولین قانون حمایت کارمندان در برابر اثرات ناشی از پیری و از کار افتادگی و فوت است و از پرداخت حق بیمه درمانی و وصول آن طبق ترتیبات مقرر میگوید. تبصره 5 به کارفرمایان حقیقی موضوع بند (4) ماده (2) قانون تأمین اجتماعی مصوب 1354/4/3 و همچنین مدیران اشخاص حقوقی غیردولتی اجازه میدهد با پرداخت حق بیمه سهم بیمهشده و کارفرما، به ترتیب مقرر در ماده 28 قانون مذکور و اصلاحات بعدی آن، از تاریخ اشتغال به کار در کارگاه در زمره مشمولین قانون مذکور قرار بگیرند؛ آییننامه اجرایی این تبصره هم پیشبینی شده است. این ماده به ماده سه، ماده 28 و بند (4) ماده (2) ارجاع داده است.