این ماده یک حکم کوتاه و کلی است: طلبهایی که سازمان تأمین اجتماعی بهخاطر اجرای قانون از دیگران (مثلاً کارفرمایان) دارد، در گروه «مطالبات ممتاز» قرار میگیرد.
«مطالبات ممتاز» یعنی طلبهایی که قانون برای آنها حق تقدم و اولویت ویژهای در نظر گرفته است؛ اما همین متن توضیح نمیدهد که این اولویت دقیقاً چگونه و نسبت به چه طلبهایی اعمال میشود.
همچنین این ماده فقط یک قاعدهٔ کلی را بیان میکند و دربارهٔ مبلغ، مدت یا روش وصول طلبها هیچ حکمی ندارد.