این ماده میگوید سابقهای که فرد در موسسات و صندوقهای بیمهای نامبردهشده (شرکت سهامی بیمه ایران، بنگاه رفاه اجتماعی، صندوق تعاون و بیمه کارگران، سازمان بیمههای اجتماعی کارگران و سازمان بیمههای اجتماعی) حق بیمه پرداخته است، برای استفاده از مزایایی که در این قانون آمده، جزء سابقه او حساب میشود. این حکم شامل کسانی هم میشود که «بیمه اختیاری» بودهاند. متن به تعهدات «ماده یک این قانون» ارجاع داده است؛ محتوای آن ماده در همین متن نیامده و ما فقط میدانیم که ارجاع داده شده است.
اما این احتساب دو شرط دارد: نخست اینکه کارگاه یا موسسهای که فرد در آن کار میکرده، کارگران و کارمندان خود را نزد یکی از موسسات نامبردهشده بیمه کرده باشد و اینکه اشتغال خود فرد در آن کارگاه یا موسسه هم مسلم (قطعی و اثباتشده) باشد. دوم اینکه کمکی که فرد درخواست میکند، در همان قانونی که حق بیمه بر اساس آن پرداخت شده، پیشبینی شده باشد.
نکتهای که در متن ابهام دارد این است که نام موسسات پشت سر هم و همراه با علامتهای نقلقول آمده و از همین متن بهتنهایی روشن نیست که دقیقاً کدام نامها از هم جدا هستند؛ همچنین متن مشخص نمیکند که این سابقه چگونه محاسبه یا جمع میشود.