این ماده تکلیفهایی برای کارفرمایان و دستگاههای دولتی در ارتباط با بیمه بیکاری و اشتغال بیکاران تعیین میکند. کارفرمایان باید با هماهنگی شوراهای اسلامی یا نمایندگان کارگران، فهرست شغلهای خالی را به مراکز خدمات اشتغال محل اعلام کنند. آن شغلها، به جز ردههای شغلی کارشناسی به بالا، فقط باید از طریق مراکز خدمات اشتغال و با معرفی بیکاران پر شوند.
تبصرههای این ماده هم چند تکلیف دیگر را مشخص میکند: دولت باید هر سال از راه سیستم بانکی و منابع اعتباری سازمان تأمین اجتماعی و با استفاده از اعتبارات قرضالحسنه، طرحهای اشتغالزای مشخصی را برای بیکاران مشمول این قانون در بودجه سالانه پیشبینی و اجرا کند. بیکاران مشمول این قانون با معرفی وزارت کار و امور اجتماعی در گرفتن مجوزهای کسبوکار، موافقت اصولی و تأسیس واحدهای اقتصادی از وزارتخانههای صنعتی، کشاورزی و خدماتی در اولویت هستند.
همچنین سازمان آموزش فنی و حرفهای وزارت کار و امور اجتماعی باید همزمان با اجرای قانون بیمه بیکاری، آموزش مهارتهای مورد نیاز بازار کار و بازآموزی و تجدید مهارت کارگران تحت پوشش بیمه بیکاری موضوع بند «ج» ماده (۷) این قانون را در مراکز آموزش فنی و حرفهای یا مراکز آموزش جوار کارخانجات فراهم کند. هزینههای آن از محل اعتبارات حساب صندوق بیمه بیکاری و مطابق آییننامهای پرداخت میشود که پیشنهاد آن را سازمانهای آموزش فنی و حرفهای کشور و تأمین اجتماعی تهیه میکنند و به تصویب وزرای کار و امور اجتماعی، و بهداشت و درمان و آموزش پزشکی میرسد. تبصره ۴ هم میگوید نهضت سوادآموزی موظف است با همکاری کارفرمایان و وزارتخانههای ذیربط برای بیسوادان مشمول این قانون کلاسهای سوادآموزی تشکیل دهد. متن فقط به بند «ج» ماده (۷) ارجاع داده و محتوای آن بند را توضیح نداده است.