این ماده تکلیف زمانی و روش تصویب «آییننامههای اجرائی» این قانون را مشخص میکند. بر اساس آن، همهٔ آییننامههای اجرائی این قانون — مگر جاهایی که خودِ قانون ترتیب دیگری مقرر کرده باشد — باید ظرف یک سال از تاریخ ابلاغ این قانون، توسط بیمه مرکزی و شورایعالی بیمه تهیه شود، سپس وزیر امور اقتصادی و دارایی آن را تأیید کند و در نهایت هیئتوزیران آن را تصویب کند.
بخش دوم ماده به وضعیت دورهٔ گذار میپردازد: تا زمانی که آییننامههای جدید تهیه و تصویب نشدهاند، آییننامههای اجرائی که از قبل وجود داشتهاند معتبر میمانند، اما فقط در حدودی که با این قانون مغایرت نداشته باشند. یعنی هر بخشی از آییننامههای قدیمی که با این قانون تعارض داشته باشد، در این مدت قابل اتکا نیست.
نکتهٔ قابل توجه اینکه متن، تکلیف تعیینشده برای مواردی که خودِ قانون «به نحو دیگری مقرر شده» را روشن نمیکند و همچنین مشخص نمیکند اگر آییننامهای در مهلت یکساله تهیه نشود چه اثری دارد؛ این بخشها در همین متن مبهم است.