این ماده میگوید وقتی حادثهای با وسیله نقلیه رخ میدهد و به شخص ثالث خسارت بدنی یا مالی میرسد، چه کسی باید خسارت را جبران کند.
اگر وسیله نقلیهای که باعث حادثه شده بیمهنامه موضوع این قانون داشته باشد، جبران خسارت در حدود مقررات این قانون بر عهده بیمهگر است. اگر لازم باشد دادخواست بدهند، زیاندیده یا کسی که جای او را گرفته، شکایت را علیه بیمهگر و کسی که باعث حادثه شده مطرح میکند. این موضوع ربطی به مسئولیت کیفری رانندهای که باعث حادثه شده ندارد؛ یعنی آن مسئولیت کیفری همچنان باقی است.
اما اگر وسیله نقلیه بیمهنامه موضوع این قانون نداشته باشد یا مشمول یکی از موارد گفتهشده در ماده ۲۱ این قانون باشد، خسارتهای بدنی توسط «صندوق» و با رعایت ماده ۲۵ این قانون جبران میشود و در صورت نیاز به طرح دعوی، زیاندیده یا قائممقام او شکایت را علیه رانندهای که باعث حادثه شده و صندوق مطرح میکند. بند «پ» هم حالتی را میگوید که خودرو بیمهنامه ندارد و با اجازه مالک در اختیار رانندهای قرار گرفته که باعث حادثه شده است؛ در این حالت اگر مالک شخص حقوقی باشد به جزای نقدی معادل بیستدرصد (۲۰٪) و اگر مالک شخص حقیقی باشد به جزای نقدی معادل ده درصد (۱۰٪) مجموع خسارات بدنی وارد شده محکوم میشود. این مبلغ به حساب درآمدهای اختصاصی صندوق نزد خزانهداری کل کشور واریز میشود و با پیشبینی در بودجههای سالانه، صددرصد (۱۰۰٪) آن به صندوق اختصاص مییابد. این ماده به مادههای ۲۱ و ۲۵ این قانون ارجاع داده است، اما محتوای آن مادهها در همین متن نیامده است.