این ماده، اصطلاحهای کلیدی این قانون را تعریف میکند تا وقتی در متن قانون به آنها اشاره میشود، منظور روشن باشد. برای نمونه، «خسارت بدنی» یعنی هر نوع دیه یا ارش که از صدمه به بدن پیش بیاید؛ مثل شکستگی، نقص یا ازکارافتادگی عضو (جزئی یا کلی، موقت یا دائم)، دیه فوت و هزینه معالجه — که در مورد هزینه معالجه، به ماده (۳۵) این قانون ارجاع داده شده است. «خسارت مالی» هم زیانهایی است که در حادثه به اموال شخص ثالث وارد میشود.
ماده همچنین «حادثه» را هر نوع سانحه ناشی از وسایل نقلیه و محمولات آنها میداند؛ مانند تصادم، تصادف، سقوط، واژگونی، آتشسوزی، انفجار یا هر سانحه ناشی از وسیله نقلیه بر اثر حوادث غیرمترقبه. «شخص ثالث» هر کسی است که در نتیجه این حوادث دچار خسارت بدنی یا مالی شود، بهاستثنای رانندهای که مسبب حادثه بوده است. «وسیله نقلیه» هم وسایل نقلیه موتوری زمینی و ریلی شهری و بینشهری، واگن متصل یا غیرمتصل به آن و یدک و کفی (تریلر) متصل به آنها را در بر میگیرد.
در پایان، سه نام هم تعریف شده است: «صندوق» یعنی صندوق تأمین خسارتهای بدنی، «بیمه مرکزی» یعنی بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران، و «راهنمایی و رانندگی» یعنی پلیس راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران. متن درباره جزئیات کار این نهادها چیزی نمیگوید و تنها نام آنها را مشخص کرده است.